«تنها یک سخن در میانه نبود: آزادی!» - بیانیهی کانون نویسندگان ایران به مناسبت بیست و ششمین سالروز درگذشت احمد شاملو «تمامیِ الفاظِ جهان را در اختیار داشتیم و
آن نگفتیم
که به کار آید
چرا که تنها یک سخن
یک سخن در میانه نبود:
ــ آزادی!»
کانون نویسندگان ایران
نظمی را که در دورهی سیدعلی خامنهای استوار شد، میتوان اقتدارگرا- سهمیهای نامید. صفت اقتدارگرا، نشانهی رویکرد عمومی و شیوهی رویارویی آن با مسائل با محور قرار دادن هدف دستیابی به اقتدار و تثبیت آن به شکلی ابزاری است. اقتدارگرایی، مخالفت با آزادی، تکثر، انتقاد و نظارت عمومی است، قدرت را متمرکز میکند و قانون را بازیچه قرار میدهد. اقتدارگرایی ایرانی نیز در شکلهای شناخته شدهاش جهانبینیای مکانیکی دارد و همه چیز را میخواهد با زور پیش ببرد. از این نظر کیش اورانیوم و رویهای با عناصری چون گشت ارشاد، سانسور، زندان و اعدام همسنخ هستند. تفکر اقتدارگرا جزمی است، جهان را یا سفید یا سیاه میبیند؛ تو یا تابع مطلقی، یا مشکوک به آنی که در جبههی دشمن باشی. اما سهمیهای: این صفت اشاره به آن دارد که حکومت بر همهی منابع کشور چیره است، و شکل پرورش طبقهی اصلی امتیازور و شیوهی تحکیم پایگاه اجتماعی از طریق دادن سهمیه است. از اصطلاح رایجتر حامیپروری (Clientelism) هم میتوان برای اشاره به این خصلت حکومت استفاده کرد، اما سهمیهدهی، چون اشارهی مستقیمی به «سهمیه» و راهکارهای شناخته شدهی استفاده از آن در نظام ولایی دارد، انضمامیتر است.
محمد رضا نیکفر
امروز بیش از هر زمان دیگری، وظیفهی مُبرم ما نیروهای چپِ دموکراتیک، آزادیخواه، برابریطلب و همه کنشگران مستقل و مترقی در خارج از کشور است که در دفاع از جنبشهای مستقل و مترقی در ایران و علیه جمهوری اسلامی، علیه جنگ و مداخله خارجی و علیه هر سیاستی که عاملیت مردم را نفی یا تضعیف میکند، بپاخیزیم و اقدامهای مشترکی را با همبستگی بیشتر تدارک ببینیم. ما بر این باوریم که آیندهی دموکراتیک مردم ایران نه در اتاقهای فرمان جمهوری اسلامی، و نه در مراکز تصمیمگیری امپریالیسم آمریکا، اسرائیل و شرکای جهانی آنها ساخته خواهد شد؛ آیندهای دموکراتیک را مردم سازمانیافته، آگاه، متحد، مترقی و متکی به نیروی جمعی خود خواهند ساخت.
اتحاد فراگیر چپ انقلابی
ایران در آئینه آمار (۳۲۸)
چهارشنبه ۱۷ تير ۱۴۰۵ برابر با ۰۸ جولای ۲۰۲۶
تهيه و تنظيم از مريم اسکوئی
فقط ثروتمندان امکان تهیه واکسن گارداسیل را دارند؛
زنان فقیر قربانیان آینده سرطانهای مرتبط با HPV
تورم ۸۸ درصدی
کاهش نرخ اشتغال و تشدید نابرابری جنسیتی
در بازار کار ایران در سال ۱۴۰۴
تغییر تراز فقر از مطلق به شدید
کاهش تراز آب خزر؛ ۲۵ سال ۱.۵متر اما ۵ سال اخیر ۱ متر
مرگ ۲۰ هزار ایرانی براثر تصادفات رانندگی در سال گذشته
تهيه و تنظيم از مريم اسکوئی
کانون نویسندگان ایران با اندوه فراوان درگذشت «شهرنوش پارسیپور»، نویسنده، مترجم و پژوهشگر فرهنگی عضو کانون را تسلیت گفت. پارسیپور که در ۱۲ تیر ۱۴۰۵ در ۸۱ سالگی بر اثر عارضه قلبی و مغزی درگذشت، عمری را در ستیز با سانسور و سرکوب سپری کرد و با هفت رمان، چندین مجموعه داستان و آثار ترجمهشده از خود یادگاری ارزشمند بر جای نهاد. از برجستهترین آثار او میتوان به رمان «زنان بدون مردان» اشاره کرد که علاوه بر اقتباس سینمایی موفق، نامزد جایزه بوکر شده است.
کانون نویسندگان ایران
علیه شلاق، شکنجه، اعدام
و برای تداوم
«زن، زندگی، آزادی»
ما، «اتحاد فراگیر چپ انقلابی»، این احکام ارتجاعی و تاریکاندیشانه را بهشدت محکوم میکنیم و آن را توهینی آشکار به مردم ایران، زنان شجاع و جوانان مبارز آن میدانیم. ما از همه هنرمندان ایرانی در داخل و خارج از کشور دعوت میکنیم صدای اعتراض خود را علیه این احکام بلند کرده و از اقدام مدنی و ارزشمند پرستو احمدی و یارانش حمایت کنند. همچنین از تمامی فعالان آزادیخواه، چپ، سوسیالیست، کمونیست، دموکرات، دادخواه، فمینیست، جامعه کوئیر (LGBTQ) و سازمانها و احزاب سیاسی مترقی میخواهیم به این احکام ضدانسانی اعتراض کرده و با جلب حمایت هنرمندان و تشکلهای بینالمللی در سراسر جهان، موجی از اعتراض جهانی علیه این بربریت به راه اندازند. نباید اجازه داد فضای ترس و خفقان بر جامعه هنری و جنبش مدنی ایران سایه افکند.
اتحاد فراگیرچپ انقلابی
شکست ایران، نه به تجاوز خارجی، بلکه به وضعیت داخلی آن برمیگردد، به ناتوانی جامعه در به زیر کشیدن رژیم حاکم یا مهار آن به گونهای که بتوان با درایت و هوشمندی با موقعیت جدید مواجه شد. یک سویهی دیگر شکست ایران به لحاظ فرهنگی و اجتماعی، به گرایش بخشی از ایرانیان به پشتیبانی از متجاوزان برمیگردد
محمد رضا نیکفر
رادیو زمانه
شبکه نوآوا خود را در کنار مبارزات مردم ایران برای دستیابی به آزادی، دموکراسی و کرامت انسانی تعریف میکند و درعینحال، در همبستگی با تمامی انسانهایی قرار دارد که در سراسر جهان علیه ستم، تبعیض و نابرابری مبارزه میکنند.
از اهداف اصلی این شبکه، تقویت صدای کارگران، زحمتکشان و محرومان است؛ تقویت صدای جنبشهای اجتماعیای همچون زنان، خلقها، جوانان، محیط زیست و... است؛ صداهایی که در رسانههای مسلط اصلاً بازتاب نمییابند یا بسیار کم به آنها توجه میشود. شبکه نوآوا میکوشد با تمرکز بر این صداها و مطالبات، به تقویت آگاهی جمعی و گسترش جنبشهای اجتماعی یاری رساند.
...
– به یاد داشته باشیم که در تاریخ صد و بیست سال اخیر ایران ، مبارزه علیه مداخله قدرت های خارجی و برای دفاع از استقلال کشور یکی از کلیدی ترین ستون های مبارزه ایرانیان برای آزادی های سیاسی و دموکراسی بوده است. بنابراین کسانی که برای رهایی از فاشیسم ولایی دست به دامن قدرت های خارجی می شوند ، به این سنت درخشان پیکارهای دموکراتیک مردم ایران پشت می کنند. آنها فراموش می کنند که هر مداخله خارجی حتی اگر بتواند جمهوری اسلامی را براندازد ، سرنوشت ما را به دست قدرتی می سپارد که محال است منافع خود را در آن مداخله فراموش کند. آیا قرار است ایران ما (که هرگز مستعمره نبوده) برای رهایی از چنگال جمهوری اسلامی به یک کشور شبه مستعمره تبدیل شود؟!
هر نیروی مداخله گر، خواه نا خواه منافع خود را پی می گیرد و سعی می کند که حکومت دلخواه خود را شکل دهد. به ویژه در کشوری مانند ایران که امکانات عظیمی برای توسعه و پیشرفت دارد چنین موضوعی یک امرقطعی است. ایران، بالقوه ، هم از لحاظ امکانات و منابع طبیعی و ژئوپلیتیک وهم از نظر نیروی انسانی، کشوری بسیار مهم است. کشور هائی مانند ایران در سطح جهانی کم شمارند. به عبارتی، کمتر کشوری در وضعیت ایران وجود دارد.
جمشید مهر